"Ποιος ασχολείται με το πόλο;"

Δεν πάει πολύ καιρός από τότε που σταμάτησα να αρθρογραφώ, ωστόσο ακόμα υπάρχουν στιγμές που ακούω εκείνες τις φωνές, να λένε: "Έλα μωρέ, ποιος ασχολείται με το πόλο;". Μην βιάζεστε, δεν μου έχει μείνει κανένα κουσούρι ψυχικής διαταραχής επί του προαναφερθέντος θέματος τουλάχιστον, ωστόσο η συγκεκριμένη, ήταν μία φράση που είχε αποτυπωθεί καλά στο μυαλό μου.

Η χθεσινή ημέρα όμως, νομίζω πώς θα ήταν μία πολύ καλή απάντηση σε όσους θέτουν συχνά πυκνά το ερώτημα. Ένα γεμάτο από φιλάθλους, κολυμβητήριο στην Πάτρα, γονείς με τα παιδιά τους, φίλοι του αθλήματος δημιούργησαν μία εκπληκτική ατμόσφαιρα στο "Αντ. Πεπανός". 

Οι διεθνείς μας στο πόλο τέθηκαν αντιμέτωποι με τους Παγκόσμιους πρωταθλητές Ούγγρους και μπορεί το τελικό αποτέλεσμα να μην ήταν υπέρ τους (ηττήθηκαν 12-11), ωστόσο απέδειξαν ότι παρά τις δυσκολίες γίνεται εξαιρετική δουλειά τόσο από τους παίκτες όσο και από τον Σάκη Κεχαγιά, τον κόουτς της ομάδας.

Ωστόσο, δεν είναι το αγωνιστικό αυτό στο οποίο θα ήθελα να σταθώ. Σήμερα από απλή περιέργεια περισσότερο, έκανα μια γύρα στα αθλητικά σάιτ: φωτογραφίες από αρχείο, ελλιπής ανάλυση του αγώνα -με ελάχιστες εξαιρέσεις-,δηλώσεις "copy paste" από το σάιτ της Ομοσπονδίας κ.τ.λ. συγκαταλέγονταν στο κυρίως "μενού". Σε αυτό φυσικά, δεν επιρρίπτω ευθύνες σε κανέναν δημοσιογράφο γιατί γνωρίζω πολύ καλά, πόσο δύσκολο είναι να κάνουν κάτι περισσότερο όταν παράλληλα έχουν να γράψουν για ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, χόκεϊ, χειμερινούς Αγώνες μπλα μπλα μπλα, δηλαδή "να τα κάνουν όλα και να συμφέρουν".

Η ευθύνη όμως για την κατάντια του ελληνικού αθλητισμού ανήκει, ναι μεν όχι ολοκληρωτικά αλλά κατά ένα μεγάλο ποσοστό στα ΜΜΕ. Και κάπου εδώ έρχεται και κολλάει το ερώτημα, "ποιος ασχολείται με το πόλο;". Αυτή η ερώτηση ισχύει σε όλες τις δημοσιογραφικές, αθλητικού επιπέδου συζητήσεις, όπως και σε όλα τα αθλητικά, δημοσιογραφικά στέκια. Ασχέτως αν όλοι γνωρίζουν εμπειρικά πώς ότι πλασάρεις καλά, γίνεται εμπορικό προϊόν και προϊόν προς ενασχόληση του αναγνώστη. 

Έτσι, στην Ελλάδα έχουμε επιλέξει να πλασάρουμε καλά το ποδόσφαιρο και φυσικά τους "αιώνιους" στο μπάσκετ, άρα μόνο με αυτό ασχολείται ο φίλαθλος κόσμος και μόνο αυτό έχουμε. Σε αυτήν την περίπτωση, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός μαραζώνει γιατί δεν βρίσκει βοήθεια και ανταπόκριση από καμία πλευρά, τα νέα παιδιά μεγαλώνουν με πρότυπα αμιγώς ποδοσφαιρικά οπότε και δεν επιλέγουν ενασχόληση με άλλα αθλήματα, για να μην αναφερθώ στους δεκάδες αθλητικογράφους υγρού στίβου, βόλεϊ, κλασικού αθλητισμού κ.α. ερασιτεχνικών αθλημάτων που έχουν χάσει τη δουλειά τους και σε λίγο θα αποτελούν είδος προς εξαφάνιση.

Με χαροποίησε ωστόσο χθες, πώς παρά την "βουβή" ενημέρωση για τα λεγόμενα "μικρά αθλήματα", ο κόσμος στήριξε την προσπάθεια της Εθνικής και σίγουρα υπήρξαν παιδιά, που θα σκέφτηκαν ότι θα ήθελαν να γίνουν σαν τον Φουντούλη, τον Κολόμβο, τον Αφρουδάκη και τα άλλα παιδιά. 

Τι άλλο θα έπρεπε να κάνει για να πει "αντίο" ο Φελπς;

Από χθες διαβάζω συνεχώς σχόλια για την απόφαση του Μάικλ Φελπς να σταματήσει, μετά τη συγκομιδή 22 Ολυμπιακών μεταλλίων και ενώ βρίσκεται ακόμα στην κορυφή. "Κρίμα που σταματά τόσο νωρίς", "θα μπορούσε να μεγαλώσει περισσότερο το ρεκόρ του αφού είναι μόλις 27" και διάφορα άλλα παρόμοια που έχουν αναρτηθεί σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης.
Και αν κάποιοι θεωρούν ότι είναι λάθος η απόφασή του, για μένα και πολύ άργησε.
Μην ξεχνάμε πως μετά το Πεκίνο και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2008 όταν ο Φελπς είχε κατακτήσει 8 χρυσά μετάλλια, το ίδιο καλοκαίρι είχε πιαστεί να καπνίζει μαριχουάνα σε πάρτι φίλων στην Καρολίνα. Είχε αναγκαστεί μάλιστα, να απολογηθεί αφού οι χορηγοί του απειλούσαν με... αποχώρηση. Επίσης, στο διαδίκτυο κυκλοφορούσαν φωτογραφίες του από πάρτι, με τον Αμερικανό κολυμβητή να πίνει ποτά και στο πλευρό του να έχει αρκετές όμορφες παρουσίες.
Από τότε λοιπόν, ο κορυφαίος για πολλούς αθλητής στον κόσμο είχε δείξει πως είχε μπουχτίσει.
Όταν από... μωρό - παιδί, βρισκόταν στις πισίνες, με 8ωρη καθημερινή προπόνηση, συντηρητική ζωή και χωρίς να είναι ελεύθερος, αφού το κάθε του βήμα παρακολουθούσαν τα media, είναι φυσιολογικό στα 27 του, να έχει πάρει την απόφαση να ζήσει και πάλι ελεύθερος.
Εξάλλου τι άλλο να κάνει; Έχει ρεκόρ που δύσκολα θα καταρριφθούν από άλλο αθλητή: Περισσότερα μετάλλια σε μία διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, μεγαλύτερη συγκομιδή Ολυμπιακών μεταλλίων και Παγκόσμια ρεκόρ.
Τα χρήματα του είναι τόσα όσα θα μπορέσουν να ζήσουν άνετα οι κληρονόμοι του για μερικές γενιές και φυσικά έχει ζήσει μέσα από τον αθλητισμό, περισσότερα από όσα ονειρευόταν.
Δεν είναι τυχαίες άλλωστε οι δηλώσεις που έκανε στην εκπομπή του Πιρς Μόργκαν στο CNN λίγες ώρες πριν καταρρίψει το θρυλικό ρεκόρ της Λατίνινα, «Δεν θέλω να ξαναδώ πισίνα στη ζωή μου. Δεν θέλω να ξαναμπώ στο νερό. Έχω περάσει τόσο χρόνο κολυμπώντας ώστε ακόμα κι αν είμαι στην παραλία το νερό δεν πρόκειται να το πλησιάσω. Ούτε για μπάνιο, ούτε για παιχνίδια. Μακριά!».
Άρα, "ορθή επιλογή Φελπς".

Με τέτοιους οδηγούς στο Λονδίνο, δεν μου κάνει εντύπωση

Γράφει από το Λονδίνο η Έφη Χρυσανθοπούλου

Νωρίτερα πληροφορήθηκα πως ένα από τα λεωφορεία που μας μεταφέρει καθημερινά από το κέντρο των δημοσιογράφων στα γήπεδα που βρίσκονται στο Ολυμπιακό Πάρκο, προσέκρουσε σε έναν ποδηλάτη και τον σκότωσε. Μία είδηση τραγική, που αποδεικνύει τα προβλήματα που υπάρχουν στο Λονδίνο.

Γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο... Καθημερινά, αντιμετωπίζουμε προβλήματα με τους οδηγούς των λεωφορείων στις μετακινήσεις μας. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να κάνουμε κύκλους γύρω από τα γήπεδα, γιατί έχουν άγνοια για τους δρόμους εντός του Ολυμπιακού Πάρκου και καθοδηγούνται μόνο από τα GPS. Επίσης, γενικότερα η οργάνωση βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο. Καθημερινά αναγκαζόμαστε να περπατάμε χιλιόμετρα -δεν υπερβάλλω- επειδή οι εθελοντές δεν είναι ενημερωμένοι για τις εισόδους και εξόδους των γηπέδων - σταδίων - κολυμβητηρίων.

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη μου ημέρα στο Aquatics Center που βρισκόμουν μία ώρα ακριβώς, έξω από το κολυμβητήριο, με τους μισούς εθελοντές να με στέλνουν δεξιά και παράλληλα του κολυμβητηρίου για την είσοδο των δημοσιογράφων και οι υπόλοιποι μισοί, στην αντίθετη κατεύθυνση. Αποτέλεσμα: Έκανα κύκλους έως ότου βρω μόνη μου, που στο καλό είναι η είσοδος.

Μιλώντας χθες με τον Θοδωρή Αργυρόπουλο, τον πολίστα της Εθνικής μας, μου είπε μεταξύ άλλων -θα δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη στο www.sport-fm.gr- πως οι Βρετανοί δείχνουν ότι δεν ήθελαν να διοργανώσουν αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Μία άποψη που με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, όπως έχω αντιληφτεί μέχρι τώρα.

Αν και ξεκίνησα να γράφω για άλλο λόγο, θα συμπληρώσω κλείνοντας με κάτι που μου έχει κάνει επίσης εντύπωση. Δεν γίνεται στο κέντρο Τύπου, να έχουμε δωρεάν κομμωτήριο, μανικιούρ και μασάζ και να πληρώνουμε το μπουκαλάκι με το νερό και μάλιστα, 1.40 λίρες, περίπου δηλαδή 2 ευρώ! Τι να πεις; London calling...

Μπορούμε το μετάλλιο!

Είναι το πάθος της "παλιοσειράς" (βλ. Γ. Αφρουδάκης, Χατζηθεοδώρου, Κοκκινάκης, Δεληγιάννης), είναι η δίψα των πρωτάρηδων (βλ. Μιράλη, Μουρίκη), είναι το ένστικτο; Δεν ξέρω! Αυτό που ξέρω είναι πως η εθνική μας ομάδα πόλο των ανδρών, με το πρόσωπο που παρουσίασε στα δύο πρώτα ματς με Κροατία και Ιταλία, μπορεί να πάρει ακόμα και μετάλλιο.
Το δύσκολο κομμάτι είναι οι Όμιλοι. Και μπορεί να είμαστε ακόμα στην αρχή αφού απομένουν τρία παιχνίδια (Καζακστάν, Ισπανία και Αυστραλία), ωστόσο όπως όλα δείχνουν, το εισιτήριο για το νοκ άουτ παιχνίδι, το έχουμε στο χέρι της. Και μετά όλα γίνονται...
Με νίκες στα τρία εναπομείναντα μας, δεν αποκλείεται να πάρουμε ακόμα και τη δεύτερη θέση και με ένα ευνοϊκό χιαστί παιχνίδι, να φτάσουμε στην τετράδα. Απέναντι στην Ισπανία φέτος έχουμε κάνει καλά παιχνίδια, την έχουμε κερδίσει και σε αναμέτρηση του World League, ενώ Αυστραλία και Καζακστάν, όπως έχουν δείξει μέχρι τώρα στους Αγώνες είναι ένα επίπεδο πιο κάτω από εμάς.
Στα χιαστί, πλην των πολύ δυνατών Σέρβων, που εκτός απροόπτου θα τερματίσουν στην πρώτη θέση του άλλου Ομίλου, όλοι οι υπόλοιποι αντίπαλοι δεν είναι μεν βατοί αλλά μπορούμε να τους ανταγωνιστούμε στα ίσα.
Τι μέλλει γενέσθαι; Ίδωμεν...

Αντιμετωπίζουν τους Παγκόσμιους αύριο οι 'Έλληνες

Τους Παγκόσμιους πρωταθλητές Ιταλούς αντιμετωπίζουν αύριο στις 5.30 μ.μ. (ώρα Ελλάδας) οι Έλληνες πολίστες στο πανέμορφο Waterpolo Arena. Οι διεθνείς μας μπορεί να γνώρισαν την ήττα στην πρεμιέρα από τους Κροάτες, ωστόσο πραγματοποίησαν πολύ καλή εικόνα, αφήνοντας σημαντικές ελπίδες για τη συνέχεια.

Το όπλο των παικτών του Ντράγκαν Άντριτς θα είναι και σε αυτό το παιχνίδι η άμυνα, ενώ ο Νίκος Δεληγιάννης, όπως απέδειξε και στην πρεμιέρα, βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση.

Ωστόσο, οι παίκτες του Καμπάνιο από την άλλη είναι το φαβορί, αυτό όμως σημαίνει παράλληλα πως το άγχος θα βρίσκεται με τους γείτονές μας.

"Come on greece"

Γράφει από το Λονδίνο η Έφη Χρυσανθοπούλου

Τελικά νιώθω υπερήφανη ως Ελληνίδα! Δεν με ενδιαφέρει το κακό δημόσιο σύστημα πλέον, δεν με ενδιαφέρουν οι κλέφτες πολιτικοί ούτε καν τα τεράστια γραφειοκρατικά ζητήματα...

Δείγμα υπερηφάνειας Νο 1:

Δεν θα ξεχάσω την αντίδραση μίας Αγγλίδας στο τρένο από το Λονδίνο για το Γιορκ. Πρέπει να ήταν γύρω στα 50 και έδειχνε ενθουσιασμένη που νωρίτερα είχε δει την ελληνική αποστολή να φτάνει στο αεροδρόμιο. Καθόταν απέναντί μου, όταν άρχισε να εκφράζει τα συναισθήματά της για την Ελλάδα, "Εσείς δημιουργήσατε τους Αγώνες για να τους διοργανώνουμε εμείς τώρα"!, είπε.

Δείγμα υπερηφάνειας Νο 2:

Τη σχέση μου με την εκκλησία, καλή δεν θα την έλεγα! την επισκέπτομαι Ανάσταση,  Χριστούγεννα όπως και οι περισσότεροι Έλληνες υποθέτω! Ωστόσο, στην Αγγλία αποφάσισα να κάνω την εξαίρεση και να επισκεφτώ μερικές. "Ολυμπιακή Εκεχειρία", αυτή η φράση, γραμμένη στα ελληνικά υπήρχε σε διάφορες φωτοτυπίες σε μία προτεσταντική εκκλησία.  Στη συνέχεια φυσικά, έπιασα κουβέντα με τους Άγγλους, αναλύοντας το θέμα.

Δείγμα υπερηφάνειας Νο 3:

Και πάλι στο τρένο, σε μία από τις περιπτώσεις που ρωτάω οποιονδήποτε για να μου δώσει πληροφορίες, γνωρίστηκα με έναν δικηγόρο από το Νιουκάστλ. Του είπα λοιπόν ότι είμαι από την Ελλάδα -μεταξύ μας είναι τόσο ωραίο να λέω σε όλους ότι είμαι από την Ελλάδα την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων- και  εκείνη την ώρα άνοιξε την αγγλική εφημερίδα που είχε στα χέρια του. "Είναι ελληνικά αυτά;", με ρώτησε. Ήταν ένα κείμενο στα αρχαία ελληνικά! Ο Άγγλος δημοσιογράφος που ανέλυε το θέμα της Ολυμπιακής εκεχειρίας είχε αποφασίσει να γράψει το κείμενο του στα Αρχαία Ελληνικά!

Δείγμα υπερηφάνειας Νο 4:

Η Εθνική Ελλάδας στο πόλο ανδρών έδινε το πρωί της Κυριακής τον πρώτο της αγώνα με την Κροατία. Το Water Polo Arena ήταν κατάμεστο, μεταξύ των οποίων και αρκετοί Έλληνας. Ως λάτρης του αθλήματος,  προτίμησα να δω τον αγώνα από τις κερκίδες και όχι από τα δημοσιογραφικά. Και ενώ περίμενα τους Έλληνες να ξεφωνίζουν, ξαφνικά λίγες θέσεις πιο πέρα από εκεί που καθόμουν, ακούσα έναν Άγγλο να λέει στον μικρής ηλικίας, γιο του, "We are with Greece. Say come on Greece" δηλαδή "Είμαστε με την Ελλάδα. Φώναξε, πάμε Ελλάδα". Εκείνη τη στιγμή, το πιτσιρικάκι σήκωσε τη σημαία που κρατούσε και φώναξε "Come on Greece!". Έστω και στα αγγλικά, ακούστηκε τόσο ωραίο!

Τα σφυρίγματα στο πόλο κρέμονται από μία… κλωστή!

«Τώρα είναι επιθετικό, τώρα αποβολή, τώρα επιθετικό, τώρα αποβολή», αυτή ενδεχομένως να είναι η σκέψη ενός διαιτητή πόλο όταν παρακολουθεί το παιχνίδι του φουνταριστού με τον αμυντικό που τον μαρκάρει σε κάθε αγώνα.

«Σε μία φάση μπορεί να γίνονται επιθετικά φάουλ και αποβολές συνέχεια, από δευτερόλεπτα σε δευτερόλεπτα. Είναι καθαρά θέμα του διαιτητή και της κρίσης του τι θα δώσει» λένε οι περισσότεροι που ασχολούνται με το πόλο, ακόμα και οι ίδιοι διαιτητές.

Και εντάξει, παίκτες, προπονητές, διαιτητές μπορούν να κάνουν πολύωρες συζητήσεις, να το αναλύσουν, να επιχειρηματολογήσουν και τελικά να μην βγάλουν απόφαση ή ο καθένας να εξακολουθεί να έχει τη δική του. Με τον κόσμο όμως τι γίνεται;

Το πόλο είναι ένα άθλημα που παρά τις μεγάλες επιτυχίες της τελευταίας 15ετίας, δεν συγκαταλέγεται στα πιο δημοφιλή στην Ελλάδα και ο προβληματισμός είναι έντονος στο τι φταίει, αφού οι χορηγοί, οι διαφημίσεις αλλά και ο κόσμος δεν το… τιμούν ιδιαιτέρως.

Μία λοιπόν από τις σκέψεις είναι να γίνουν πιο κατανοητοί οι κανονισμοί.  Από τη στιγμή που ακόμα και οι διαιτητές πολλές φορές, βρίσκονται σε δίλημμα στο τι θα σφυρίξουν, πως το άθλημα θα γίνει κατανοητό από τον κόσμο που το παρακολουθεί; Και όπως είναι φυσικό, ότι δεν πολυκαταλαβαίνουμε το βαριόμαστε.

Μήπως λοιπόν, έφτασε η στιγμή να γίνουν πιο ξεκάθαρα τα πράγματα με τους κανονισμούς, έτσι ώστε να προσελκύσει περισσότερο κόσμο; Μήπως θα πρέπει διαιτητικοί παράγοντες να τα βάλουν κάτω και να σκεφτούν τι μπορεί να αλλάξει έτσι ώστε ο κόσμος να αγαπήσει ένα άθλημα, που στην Ελλάδα θα έπρεπε να βρίσκεται στην ιδιοσυγκρασία του Έλληνα, λόγω του νερού –περιτριγυριζόμαστε άλλωστε από θάλασσα- των δυνατών «μονομαχιών», το έχουμε στο ταπεραμέντο μας και φυσικά των επιτυχιών… 

Δεληγιάννης: "Είναι πολύ βαριά του Φουντούλη, του Κατρουζανάκη, του Δελακά"

"O Παππής ως γνήσιος Ολυμπιακός έκοψε τη μύτη, το στόμα, τα μάτια αλλά δεν έκοψε την καρδιά του Ολυμπιακού και τα άλλα που είναι βαριά, κυρίως του Φουντούλη, του Δελακά, του Κατρουζανάκη", τάδε έφη ο Νίκος Δεληγιάννης στην ιστοσελίδα www.aquaticsnews.com... Ο έμπειρος πορτιέρο του Ολυμπιακού δήλωσε ακόμα πως στα προηγούμενα ματς χρειάστηκε να βάλει αυτογκόλ η ομάδα του για να κερδίσει η Χίος, χαρακτηρίζοντας τους νησιώτες, "ο άλλος Ολυμπιακός".

Δείτε το βίντεο με τις δηλώσεις του Νίκου Δεληγιάννη στο σύνδεσμο που ακολουθεί: