Άντριτς: «Δείξαμε πειθαρχία»

Ο Ομοσπονδιακός τεχνικός Ντράγκαν Άντριτς λίγες ημέρες μετά τη λήξη του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος μίλησε για την εικόνα που παρουσίασε η ελληνική ομάδα στο Αϊντχόφεν.

 «Είμαι ικανοποιημένος. Γενικά είμαι αρκετά ικανοποιημένος, οι παίκτες έπαιξαν καλύτερα από ότι περίμενα με μεγάλες ομάδες όπως η Ουγγαρία, η Ιταλία και το Μαυροβούνιο. Δεχόμασταν συγχαρητήρια από όλους, από άλλους παίκτες, προπονητές και ανθρώπους του χώρου για την πρόοδο που έχουμε κάνει, για το επίπεδο που έχουμε φτάσει, την παρουσία μας στο νερό και την ατμόσφαιρα που έχει η ομάδα. Δείξαμε ότι είμαστε πειθαρχημένοι. Στο παιχνίδι με τη Γερμανία θα μπορούσαμε να είχαμε κερδίσει, είχαμε κάποια προβλήματα με τη διαιτησία αλλά σε γενικές γραμμές είμαι πολύ ευχαριστημένος. Παίξαμε καλή άμυνα, χωρίς να κάνουμε σκληρό παιχνίδι και όλοι το πρόσεξαν αυτό. Παίξαμε πολλή καλή άμυνα», δήλωσε αρχικά ο Ντράγκαν Άντριτς.

Όσον αφορά στο Προολυμπιακό τουρνουά που θα διεξαχθεί στο Έντμοντον, σχολίασε:  «Είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Θα είναι ένα τουρνουά σαν… πόλεμος. Είναι ένα πολύ σημαντικό τουρνουά για όλους μας, τη Γερμανία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, για όλους αφού όλοι θέλουμε να πάμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τώρα για περίπου ένα μήνα, οι παίκτες έχουν αγωνιστικές υποχρεώσεις στο πρωτάθλημα με τις ομάδες τους και στη συνέχεια για περίπου τέσσερις εβδομάδες θα ακολουθήσει προετοιμασία για να αναλύσουμε τα πάντα αναφορικά με τα παιχνίδια στο Έντμοντον. Υπάρχουν πολλά πράγματα στα οποία πρέπει να δουλέψουμε αλλά είμαι αισιόδοξος. Βλέπω ότι στην ομάδα υπάρχει μεγάλη πρόοδος, παιχνίδι με παιχνίδι βελτιωνόμαστε αλλά χρειαζόμαστε παιχνίδια. Χάνουμε από μεγάλες ομάδες, ίσως επειδή είναι καλύτερες από εμάς αλλά και επειδή παίζουν δυνατά παιχνίδια περισσότερα από εμάς. Χρειαζόμαστε παιχνίδια για να προετοιμαστούμε καλύτερα».

Για το στάδιο προετοιμασίας που ακολουθεί, «Έχουμε παιχνίδια με τη Ρουμανία και την Τουρκία για το World League, ενδεχομένως να προγραμματίσουμε και άλλα για να φτιάξουμε γρήγορα πράγματα που χρειαζόμαστε. Σημαντική είναι και η 19η Φεβρουαρίου, οπότε είναι η κλήρωση για το Προολυμπιακό τουρνουά», ήταν τα λόγια του Ντράγκαν Άντριτς.

Εάν προτιμά κάποια ομάδα στο Έντμοντον είτε επιθυμεί να αποφευχθεί κάποια άλλη, ο Σέρβος προπονητής είπε: «Έχουμε να παίξουμε καλά. Πρώτα είναι οι Όμιλοι και μετά χιαστί παιχνίδια, οπότε δεν μπορούμε να επιλέξουμε. Θα είμαστε έτοιμοι για όλα».

Ερωτευμένες... με το βάθρο!

Της Έφης Χρυσανθοπούλου 

Καλοκαίρι του 2004, η Εθνική ομάδα πόλο των γυναικών κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, γνωρίζοντας την ήττα με 10-9 από την Ιταλία. Λιόση, Λαρά, Ρουμπέση και Μελιδώνη αγωνίζονταν και σε εκείνη την ομάδα.

Καλοκαίρι του 2005^: Οι αθλήτριες του Κούλη Ιωσηφίδη κερδίζουν στον τελικό του World League τη διοργανώτρια Ρωσία, στο Κιρίσι, με 13-10 και κατακτούν το χρυσό μετάλλιο στη διοργάνωση.

 Ιούλιος του 2009: Η Ελλάδα κερδίζει τον Καναδά στο Μόντρεαλ με 6-4 και κατακτά το χάλκινο μετάλλιο. Ρουμπέση και Γερόλυμου βρίσκονται στην τρίτη θέση των σκόρερ με 21 γκολ ενώ ακολουθεί η Μωραϊτίδου με 18.

Ιούλιος 2010: Με δύο γκολ της Ασημάκη, δύο της Αντωνάκου και ένα από Ρουμπέση, Μανωλιουδάκη και Μαυρέλου, η ελληνική ομάδα επικρατεί της Ρωσίας με 8-7 στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ και ανεβαίνει στο τρίτο σκαλί του βάθρου.

Σεπτέμβριος 2010: Οι πολίστριες του Γιώργου Μορφέση δίνουν το «παρών» σε έναν ακόμα μεγάλο τελικό. Ελλάδα – Ρωσία είναι το ζευγάρι του τελικού στο ευρωπαϊκό του Ζάγκρεμπ, με τις διεθνείς μας να γνωρίζουν την ήττα με 11-6 και να παίρνουν το ασημένιο μετάλλιο.

Ιούλιος 2011:Ο εθνικός ύμνος ακούγεται στη Σαγκάη με τις Ελληνίδες αθλήτριες να επικρατούν της Κίνας με 9-8 στον μεγάλο τελικό του Παγκοσμίου πρωταθλήματος και να κατακτούν το χρυσό μετάλλιο.

Γενάρης 2012: Μία ακόμα μεγάλη επιτυχία για τα «γαλανόλευκα» κορίτσια. Η κατάκτηση του ασημένιου μεταλλίου στο Αϊντχόφεν στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, αποδεικνύει πως πρόκειται για την ομάδα όνειρο. Τα κορίτσια του Γιώργου Μορφέση ηττήθηκαν στον τελικό με 13-10 από την Ιταλία.

Αυτές, ναι!

Της Μαρίας Καούκη

Το 2004, όταν ως διαμαντένιος πλασαριζόταν ο κόσμος μας κι εμείς το επίκεντρό του, τότε που ο αθλητισμός δεν μάτωνε απ' τις τσέπες, αυτή η υπέροχα λυσσαλέα Εθνική ομάδα της υδατοσφαίρισης των γυναικών βρισκόταν στο βάθρο. Και με πολύ βαρύ μετάλλιο. Αυτό των Ολυμπιακών Αγώνων.

Τότε, κανείς δεν φανταζόταν ότι μια μέρα θα αμολούσαν κρεμμύδια και πατάτες χύμα στο Σύνταγμα και θα 'τρεχαν οι κάτοικοι πολυτελών χαρτόκουτων (και όχι μόνο) να τ' αρπάξουν γιατί θα τους θέριζε η πείνα...

Η εικόνα αυτής της ομάδας και τότε, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 -όταν η πλατεία Συντάγματος φιλοξενούσε parties κι όχι παρτέρια... - ήταν η ίδια! Αυτές, που ξέρουν να κάνουν καλά τη δουλειά τους βρέχονταν για να νικήσουν και κέρδιζαν έχοντας μια μύχια βλοσυρή σκέψη για τις αντίπαλές τους, που ποτέ δεν την μετέφεραν σε όλους εμάς στην πραγματική της διάσταση. “Αν χρειαστεί να σου φάω το λαρύγγι για να νικήσω, θα το κάνω!”

Συνεπώς, ας μην βαυκαλιζόμαστε... Στο βάθρο του φετινού Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος σαφώς και δεν τις έστειλε ο πόνος του Ελληνα κι η ανάγκη για την ανάσταση της Ελλάδας του μνημονίου, αλλά το γεγονός ότι είναι ΑΘΛΗΤΡΙΕΣ, είναι ΟΜΑΔΑ, είναι ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ. Τις απασχολούν τα γεγονότα, τις επηρεάζουν και τις ίδιες, συμπάσχουν, αλλά σίγουρα δεν είναι το κίνητρό τους.

Αυτές οι φανταστικά καλές και εξαιρετικά κακές όταν πρέπει, κερδίζουν κυρίως γιατί έχουν το know how, το κατέχουν το σπορ και αισθάνονται ευθύνη απέναντι στην αποστολή που έχουν να φέρουν εις πέρας, ευθύνη απέναντι στην ομάδα τους! Εχουν παιδεία στο άθλημα και έρωτα με τη νίκη και την πρωτιά. ΕΡΩΤΑ... Πώς το λέμε αλλιώς; Πείτε το καψούρα, πάθος, αρρώστια. Ναι, είναι λοξές! Τόσο όσο πρέπει για να τα πάρουν στο κρανίο και μαζί αμπάριζα όλα!

Θέλουν να πιάνουν ουρανό ξανά και ξανά... Και δωσ'του και πάλι ουρανό! Και ξανά! Νίκη! Νίκη! Νίκη! Δεν έχει ταβάνι η διάθεσή τους. Τι σχέση έχει η Ελλάδα μ' αυτές τις 13 γυναίκες; Τι σχέση έχουμε μαζί τους; Οι ανίδρωτοι κι αδιάβαστοι “εκπρόσωποί” μας στη Βουλή (αυτοί που δυστυχώς θα βρίσκονται στα ίδια έδρανα και μετά τις εκλογές) τι θα γράψουν στα συγχαρητήρια τηλεγραφήματά τους προς τις άριστα διαβασμένες για τις αντιπάλους τους, τους κινδύνους και τις κακοτοπιές που θα συναντήσουν στους αγώνες τους; Ολα τους ανορθόγραφα θα μοιάζουν, φάλτσα σχόλια, υποκριτικά...

Μην κοροϊδευόμαστε η Ελλάδα δεν είναι αυτά τα κορίτσια, δυστυχώς! Η Ελλάδα δεν αγωνίζεται για να νικήσει... Αυτές, ναι! Η Ελλάδα δεν παίζει για την ομάδα! Αυτές, ναι! Η Ελλάδα υπομένει... Αυτές, όχι! Η Ελλάδα βολεύεται... Αυτές, όχι! Η Ελλάδα παραιτείται... Αυτές, όχι! Η Ελλάδα δεν είναι ομάδα! Αυτές, είναι! 

Το τουρνουά που γίνεται… μάθημα!

                                                                                             Της Έφης Χρυσανθοπούλου

«Έκανες καλό τουρνουά», είπα ασυναίσθητα στον Ανδρέα Μιράλη μετά την ήττα από το Μαυροβούνιο. «Μα δεν έχει τελειώσει!», μου απάντησε, «έχουμε και τη Γερμανία».

Αυτό είναι ένα μέρος του διαλόγου, που ομολογώ πως με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Καταρχάς επειδή αυτόματα κατέρριψε την ελληνική, αν θέλετε, αντίληψη «αφού δεν προκριθήκαμε δεν έχει ενδιαφέρον η συνέχεια».

Και όμως, το ενδιαφέρον τώρα ξεκινά. Αυτή η Εθνική έχω την αίσθηση πως μόνο κέρδη είχε από το Αϊντχόφεν και μόνο κέρδη μπορεί να έχει από το ματς με τους Γερμανούς. Καταρχάς εντόπισε τα λάθη της αφού έδωσε μία σειρά επίσημων δυνατών αγώνων. Εξάλλου, η απουσία από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις μετά τους Αγώνες του Πεκίνο –με εξαίρεση τα δύο ευρωπαϊκά σε Μάλαγα και Ζάγκρεμπ- δεν της είχαν αφήσει τα περιθώρια να δοκιμασθεί.

Έτσι, το Αϊντχόφεν ενόψει Προολυμπιακού τουρνουά –ένα από τα κέρδη αυτού του ευρωπαϊκού ήταν η πρόκριση στο Έντμοντον- ήταν ένας σταθμός που δίνει την ευκαιρία να διορθωθούν τα λάθη.

Η εμπειρία από αυτήν την Εθνική δεν λείπει, ασχέτως αν πρόκειται για νέα ομάδα. Από ‘κει και πέρα, ούτε ο Καραμπέτσος, ούτε οι αφοί Αφρουδάκη, ούτε ο Κοκκινάκης, ούτε καν οι νεότεροι Φουντούλης και Μουρίκης είναι άπειροι. Αυτό ωστόσο, που αντιλαμβάνεται κανείς παρακολουθώντας αυτήν την ομάδα είναι πως της λείπει η αυτοπεποίθηση, το «μέταλλο» που λένε, γεγονός απόλυτα φυσιολογικό.

Όταν η ελληνική ομάδα απουσιάζει από όλες τις παγκόσμιες διοργανώσεις την τελευταία περίπου τετραετία, ενώ στα δύο ευρωπαϊκά έχει λάβει την ενδέκατη και ένατη θέση αντίστοιχα, χρειάζεται χρόνο και σταδιακή άνοδο για να επιστρέψει στις επιτυχίες.

Το σημαντικό ωστόσο είναι πως έχει όλα τα φόντα για να το καταφέρει. Με τιμονιέρη τον Ντράγκαν Άντριτς, εκπρόσωπο της σχολής των «πλάβι» που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην άμυνα, έχει μεταφέρει τη συγκεκριμένη νοοτροπία και στους διεθνείς. Όλα ξεκινούν από την άμυνα!

Και όπως φάνηκε δεν έχει άδικο. Εξάλλου, η άμυνα ήταν αυτή που στέρησε και την πρόκριση στα ημιτελικά. Τα εύκολα γκολ που δέχτηκε η εθνική στην κόντρα, στο ματς με το Μαυροβούνιο, όπως και κάποια κενά που δεν καλύφθηκαν εγκαίρως… έκαναν τη ζημιά.

Στην επίθεση, ο Ανδρέας Μιράλης και ο Μανώλης Μυλωνάκης είχαν μία σταθερότητα, ενώ καλό τουρνουά έκανε και ο Κώστας Κοκκινάκης. Από ‘κει και πέρα, οι υπόλοιποι «διάλεξαν» παιχνίδια. Οι φουνταριστοί έδωσαν λύσεις στην πρεμιέρα με την Ολλανδία, οι περιφερειακοί ξεχώρισαν στο δεύτερο ματς με τα Σκόπια, ο Αργύρης Θεοδωρόπουλος ξεχώρισε απέναντι στην Τουρκία και πάει λέγοντας. Ο Γιάννης Φουντούλης ενώ είχε δείξει μεγαλύτερες δυνατότητες στα ματς προετοιμασίας, επιθετικά δεν… τράβηξε στο Αϊντχόφεν ενώ η Εθνική έδειξε πως χρειάζεται τα γκολ του αρχηγού της Χρήστου Αφρουδάκη όπως αυτό που σημείωσε στο ματς με το Μαυροβούνιο από τα πέντε μέτρα, τριάμισι περίπου λεπτά πριν τη λήξη της τρίτης περιόδου.

Τελευταίος σταθμός στο Αϊντχόφεν για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είναι το Σάββατο με τη Γερμανία, όπου θα διεκδικήσει τη διόλου ευκαταφρόνητη πέμπτη θέση. Πιο «σοφή» θα επιστρέψει στην Ελλάδα και ουσιαστικά το μεγάλο «στοίχημα», θα δοθεί τον Απρίλιο με στόχο την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, γιατί όπως μου αποκάλυψε ο Μιράλης σε ένα άλλο μέρος του διαλόγου, πρόκειται για… «όνειρο ζωής».

Η χώρα των τυφλών

Του Αντώνη Πατσούρα

Βλέπεις αυτή την εποχή πως ο χώρος του αθλητισμού χωλαίνει από παράγοντες. Τα χρόνια που το χρήμα … έτρεχε σαν το νερό από την κάνουλα όλοι ήταν ευχαριστημένοι ακόμη και με τους άχρηστους. Τώρα στα δύσκολα κάποιοι φαίνονται και είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Ο άνθρωπος που ηγείται του αθλητισμού σε αυτή τη χώρα ο κ. Γερουλάνος δεν έχει ιδέα για τον τρόπο που διοικείται μια ομοσπονδία, ένας σύλλογος και τι ανάγκες έχει ο αθλητισμός. Στην ίδια μοίρα είναι και ο ΓΓΑ Πάνος Μπιτσαξής. Ανέλαβε μέσα από διαδικασίες «ανοιχτές» όταν εκλέχτηκε η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και για άλλη μια φορά έμειναν στην άκρη παράγοντες που ξέρουν τον αθλητισμό σαν την παλάμη τους. Ένας από αυτούς είναι και ο Δημήτρης Διαθεσόπουλος. Ο πρόεδρος της ΚΟΕ τώρα στα δύσκολα θα μπορούσε να βοηθήσει και τότε λόγω και της κομματικής του ταυτότητας ίσως να ήταν ο κατάλληλος. Τον βλέπει κανείς στη Σαγκάη, στο Αϊτχόφεν, στο Ζάγκρεμπ να πανηγυρίζει μετάλλια και παγκόσμια πρωταθλήματα αλλά κανείς από τους πολιτικούς δεν έχει ενδιαφερθεί πώς έρχονται αυτά τα μετάλλια. Πώς σε περίοδο κρίσης ο υγρός στίβος ανθίζει… Θα ήταν καλό για τον χώρο του υγρού στίβου να είχε αλλάξει και ηγεσία και θα ήταν φρόνιμο και για την Πολιτεία να είχε τέτοιους ανθρώπους στο τιμόνι της ΓΓΑ αυτές τις δύσκολες εποχές. Μάλλον σ’ αυτή την χώρα υπάρχουν πολλοί τυφλοί.