Το τουρνουά που γίνεται… μάθημα!

                                                                                             Της Έφης Χρυσανθοπούλου

«Έκανες καλό τουρνουά», είπα ασυναίσθητα στον Ανδρέα Μιράλη μετά την ήττα από το Μαυροβούνιο. «Μα δεν έχει τελειώσει!», μου απάντησε, «έχουμε και τη Γερμανία».

Αυτό είναι ένα μέρος του διαλόγου, που ομολογώ πως με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Καταρχάς επειδή αυτόματα κατέρριψε την ελληνική, αν θέλετε, αντίληψη «αφού δεν προκριθήκαμε δεν έχει ενδιαφέρον η συνέχεια».

Και όμως, το ενδιαφέρον τώρα ξεκινά. Αυτή η Εθνική έχω την αίσθηση πως μόνο κέρδη είχε από το Αϊντχόφεν και μόνο κέρδη μπορεί να έχει από το ματς με τους Γερμανούς. Καταρχάς εντόπισε τα λάθη της αφού έδωσε μία σειρά επίσημων δυνατών αγώνων. Εξάλλου, η απουσία από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις μετά τους Αγώνες του Πεκίνο –με εξαίρεση τα δύο ευρωπαϊκά σε Μάλαγα και Ζάγκρεμπ- δεν της είχαν αφήσει τα περιθώρια να δοκιμασθεί.

Έτσι, το Αϊντχόφεν ενόψει Προολυμπιακού τουρνουά –ένα από τα κέρδη αυτού του ευρωπαϊκού ήταν η πρόκριση στο Έντμοντον- ήταν ένας σταθμός που δίνει την ευκαιρία να διορθωθούν τα λάθη.

Η εμπειρία από αυτήν την Εθνική δεν λείπει, ασχέτως αν πρόκειται για νέα ομάδα. Από ‘κει και πέρα, ούτε ο Καραμπέτσος, ούτε οι αφοί Αφρουδάκη, ούτε ο Κοκκινάκης, ούτε καν οι νεότεροι Φουντούλης και Μουρίκης είναι άπειροι. Αυτό ωστόσο, που αντιλαμβάνεται κανείς παρακολουθώντας αυτήν την ομάδα είναι πως της λείπει η αυτοπεποίθηση, το «μέταλλο» που λένε, γεγονός απόλυτα φυσιολογικό.

Όταν η ελληνική ομάδα απουσιάζει από όλες τις παγκόσμιες διοργανώσεις την τελευταία περίπου τετραετία, ενώ στα δύο ευρωπαϊκά έχει λάβει την ενδέκατη και ένατη θέση αντίστοιχα, χρειάζεται χρόνο και σταδιακή άνοδο για να επιστρέψει στις επιτυχίες.

Το σημαντικό ωστόσο είναι πως έχει όλα τα φόντα για να το καταφέρει. Με τιμονιέρη τον Ντράγκαν Άντριτς, εκπρόσωπο της σχολής των «πλάβι» που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στην άμυνα, έχει μεταφέρει τη συγκεκριμένη νοοτροπία και στους διεθνείς. Όλα ξεκινούν από την άμυνα!

Και όπως φάνηκε δεν έχει άδικο. Εξάλλου, η άμυνα ήταν αυτή που στέρησε και την πρόκριση στα ημιτελικά. Τα εύκολα γκολ που δέχτηκε η εθνική στην κόντρα, στο ματς με το Μαυροβούνιο, όπως και κάποια κενά που δεν καλύφθηκαν εγκαίρως… έκαναν τη ζημιά.

Στην επίθεση, ο Ανδρέας Μιράλης και ο Μανώλης Μυλωνάκης είχαν μία σταθερότητα, ενώ καλό τουρνουά έκανε και ο Κώστας Κοκκινάκης. Από ‘κει και πέρα, οι υπόλοιποι «διάλεξαν» παιχνίδια. Οι φουνταριστοί έδωσαν λύσεις στην πρεμιέρα με την Ολλανδία, οι περιφερειακοί ξεχώρισαν στο δεύτερο ματς με τα Σκόπια, ο Αργύρης Θεοδωρόπουλος ξεχώρισε απέναντι στην Τουρκία και πάει λέγοντας. Ο Γιάννης Φουντούλης ενώ είχε δείξει μεγαλύτερες δυνατότητες στα ματς προετοιμασίας, επιθετικά δεν… τράβηξε στο Αϊντχόφεν ενώ η Εθνική έδειξε πως χρειάζεται τα γκολ του αρχηγού της Χρήστου Αφρουδάκη όπως αυτό που σημείωσε στο ματς με το Μαυροβούνιο από τα πέντε μέτρα, τριάμισι περίπου λεπτά πριν τη λήξη της τρίτης περιόδου.

Τελευταίος σταθμός στο Αϊντχόφεν για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είναι το Σάββατο με τη Γερμανία, όπου θα διεκδικήσει τη διόλου ευκαταφρόνητη πέμπτη θέση. Πιο «σοφή» θα επιστρέψει στην Ελλάδα και ουσιαστικά το μεγάλο «στοίχημα», θα δοθεί τον Απρίλιο με στόχο την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, γιατί όπως μου αποκάλυψε ο Μιράλης σε ένα άλλο μέρος του διαλόγου, πρόκειται για… «όνειρο ζωής».