Όταν ένα παιδί πραγματοποιεί τα πρώτα του βήματα στον αθλητισμό κάνει όνειρα. Θέλει να φτάσει ψηλά. Ονειρεύεται. Ονειρεύεται. Φαντάζεται. Αυτά που έχει δει, αυτά που έχει ακούσει, θέλει να τα ζήσει. Το ίδιο και εγώ. Μια ηλιόλουστη ημέρα (έτσι θέλω να λέω για να δένει η ιστορία μου) με πήγαν στην πισίνα της Κέρκυρας για να δοκιμάσω να κολυμπάω και να δω εάν θ’ ακολουθούσα τα βήματα της μητέρας μου.
Όσο τα χρόνια περνούσαν και έβλεπα πως μπορώ να πάω ψηλά όλο μεγαλύτερα όνειρα έκανα. Ήθελα να πετύχω πανελλήνια ρεκόρ, να πάω σε Ευρωπαϊκούς αγώνες, σε Παγκόσμιους και σε Ολυμπιακούς και γιατί όχι να μην διακριθώ. Είχα ονειρευτεί πολλά και τα πέτυχα. Ποτέ όμως δεν είχα φανταστεί πως θα ήμουν ο πρώτος Έλληνας λαμπαδηδρόμος. Ποτέ. Είναι μεγάλη τιμή για μένα όπως και για τους άλλους που έχουν προηγηθεί.
Όταν έμαθα ότι θα είμαι εγώ, με έπιασε μια ανατριχίλα, ένα αίσθημα ευφορίας. Η Ολυμπιακή φλόγα που κουβαλάει έναν ολόκληρο πολιτισμό, το δικό μας πολιτισμό, θα ήταν στα χέρια μου. Περιμένω πως και πως αυτή την ημέρα. Θα μείνει χαραγμένη ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Είναι για μένα μια επιβράβευση των προσπαθειών μου και θέλω να ευχαριστήσω την Ολυμπιακή Επιτροπή και τους ανθρώπους που με πιστεύουν και με στηρίζουν.
ΥΓ. Όλα μπορούν να μας τα πάρουν, το πολιτισμό και την ιστορία μας όχι!
Το κείμενο του Σπύρου Γιαννιώτη στο «theInsiders.gr»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου