Γιατί πανηγυρίζουμε τόσο την πρόκριση;

Τις προάλλες συζητούσα με μία συνάδελφο, αποστασιοποιημένη πλέον από τις εξελίξεις του υγρού στίβου, ρεπορταζιακά τουλάχιστον, ενθυμούμενη ωστόσο τι είχε συμβεί το 2008, με την ολοκληρωτική αλλαγή στο ρόστερ της εθνικής όπως και τις επιτυχίες του παρελθόντος.

«Γιατί πανηγυρίζουμε τόσο την πρόκριση;», ρωτάει… «Εντάξει δεν πήραμε και μετάλλιο, μια πρόκριση είναι..». 

Αυτό είναι το ερώτημα και άλλων, πολύ περισσότερο όσων θυμούνται την εθνική ομάδα πόλο των ανδρών να κάνει εξαιρετικές εμφανίσεις στο παρελθόν και να φέρνει διακρίσεις, όπως το χάλκινο του 2005 στο Παγκόσμιο του Μόντρεαλ.

Η απάντηση λοιπόν, είναι προφανής. Τα πρόσωπα πάνω κάτω μπορεί να είναι τα ίδια, τόσο με την Αθήνα, όσο και με το Μόντρεαλ αλλά και το Πεκίνο. Δεληγιάννης, Χρήστος και Γιώργος Αφρουδάκης, Θεοδωρόπουλος, Χατζηθεοδώρου με μία απουσία στο Πεκίνο, Κοκκινάκης απουσιάζοντας πιο πριν και πάει, λέγοντας….

Τα χρόνια, οι ομάδες, η σειρά των επιτυχιών όμως στη συνέχεια, τίποτα δεν ήταν πλέον ίδιο τώρα στο Έντμοντον. Η Ελλάδα απουσίαζε από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις από το Πεκίνο και μετά, οι μικρότεροι της παρέας είχαν χάσει την αυτοπεποίθησή τους, ο Ντράγκαν Άντριτς πήρε πριν δύο περίπου χρόνια, μια ακατέργαστη ομάδα, την κατεργάστηκε όσο μπορούσε και την έκανε ΟΜΑΔΑ!

Όταν λοιπόν, το «πείραμα» δύο χρόνια μετά, με μείγμα παλιών και νέων, ιδιαίτερη προσοχή στην άμυνα και κλίμα που ζηλεύουν όλες οι ομάδες, πέτυχε, δεν μπορούμε παρά να το πανηγυρίζουμε.

Και αν το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα δεν τα πάει καλά στο Λονδίνο και κάποιοι σπεύσουν να πουν πως το «πείραμα» απέτυχε, οι διεθνείς μας θα εξακολουθούν να πανηγυρίζουν.