«Τώρα είναι
επιθετικό, τώρα αποβολή, τώρα επιθετικό, τώρα αποβολή», αυτή ενδεχομένως να
είναι η σκέψη ενός διαιτητή πόλο όταν παρακολουθεί το παιχνίδι του φουνταριστού
με τον αμυντικό που τον μαρκάρει σε κάθε αγώνα.
«Σε μία φάση
μπορεί να γίνονται επιθετικά φάουλ και αποβολές συνέχεια, από δευτερόλεπτα σε
δευτερόλεπτα. Είναι καθαρά θέμα του διαιτητή και της κρίσης του τι θα δώσει»
λένε οι περισσότεροι που ασχολούνται με το πόλο, ακόμα και οι ίδιοι διαιτητές.
Και εντάξει,
παίκτες, προπονητές, διαιτητές μπορούν να κάνουν πολύωρες συζητήσεις, να το
αναλύσουν, να επιχειρηματολογήσουν και τελικά να μην βγάλουν απόφαση ή ο
καθένας να εξακολουθεί να έχει τη δική του. Με τον κόσμο όμως τι γίνεται;
Το πόλο είναι ένα
άθλημα που παρά τις μεγάλες επιτυχίες της τελευταίας 15ετίας, δεν συγκαταλέγεται
στα πιο δημοφιλή στην Ελλάδα και ο προβληματισμός είναι έντονος στο τι φταίει,
αφού οι χορηγοί, οι διαφημίσεις αλλά και ο κόσμος δεν το… τιμούν ιδιαιτέρως.
Μία λοιπόν από τις
σκέψεις είναι να γίνουν πιο κατανοητοί οι κανονισμοί. Από τη στιγμή που ακόμα και οι διαιτητές πολλές
φορές, βρίσκονται σε δίλημμα στο τι θα σφυρίξουν, πως το άθλημα θα γίνει
κατανοητό από τον κόσμο που το παρακολουθεί; Και όπως είναι φυσικό, ότι δεν
πολυκαταλαβαίνουμε το βαριόμαστε.
Μήπως λοιπόν,
έφτασε η στιγμή να γίνουν πιο ξεκάθαρα τα πράγματα με τους κανονισμούς, έτσι
ώστε να προσελκύσει περισσότερο κόσμο; Μήπως θα πρέπει διαιτητικοί παράγοντες
να τα βάλουν κάτω και να σκεφτούν τι μπορεί να αλλάξει έτσι ώστε ο κόσμος να
αγαπήσει ένα άθλημα, που στην Ελλάδα θα έπρεπε να βρίσκεται στην ιδιοσυγκρασία
του Έλληνα, λόγω του νερού –περιτριγυριζόμαστε άλλωστε από θάλασσα- των δυνατών
«μονομαχιών», το έχουμε στο ταπεραμέντο μας και φυσικά των επιτυχιών…
